بررسی فنی دلایل کاهش ضخامت کاشی های پرسلان و سوپرسرامیک

کاهش کنترل شده ضخامت کاشی های پرسلانی و سوپرسرامیک حاصل مجموعه ای از پیشرفت های فنی در فرآیند تولید است، از جمله:

• افزایش یکنواختی توزیع دانه بندی مواد اولیه
• بعبود فرآیند گرانولاسیون و فلوئیدیتی پودر
• افزایش فشار و یکنواختی پرس
• کنترل دقیق سیکل پخت و بلوغ فازی
• کاهش تخلخل باز و بسته در بدنه نهایی

این عوامل باعث افزایش دانسیته موثر و عملکرد مکانیکی بدنه شده و وابستگی مستقیم استحکام به افزایش ضخامت را کاهش داده اند.

مطابق استاندارد ملی ایران به شماره 25، پذیرش کاشی بر اساس عدد استحکام خمشی و بار شکست انجام می شود. بنابراین، در صورتیکه:

• استحکام خمشی در محدوده الزامات استاندارد باشد.
• بار شکست آزمون سه نقطه ای تایید شود.

کاهش چند دهم میلی متر از ضخامت، تاثیری در پذیرش کیفی محصول نخواهد داشت. این موضوع نشان می دهد که افزایش ضخامت تنها یکی از راه های دستیابی به استحکام است و لزوما بهترین یا اقتصادی ترین راه حل محسوب نمی شود.

کاهش ضخامت منجر به وزن کمتر محصول شده که این موضوع:

• حمل و نقل آسان تر
• کاهش هزینه لجستیک (شامل مخارج حمل و نقل، انبارداری، بسته بندی، مدیریت موجودی و نیروی کار)
• کاهش بار مرده سازه (یعنی همان وزنی که اجزای ثابت سازه مانند دیوارها، سقف ها و کف سازی ها یصورت دائمی به اسکلت وارد می کنند). را به دنبال دارد.

کاهش ضخامت به معنای مصرف کمتر مواد خام است که:

• بهره وری تولید را افزایش می دهد.
• ضایعات را کاهش می دهد.

بدنه های نازکتر:

• سریع تر به دمای پخت می رسند.
• انرژی کمتری برای زینترینگ نیاز دارند.

که این موضوع نقش مهمی در کاهش هزینه های تولید و اثرات زیست محیطی دارد. درواقع کاهش مصرف مواد اولیه و انرژی، مستقیما منجر به کاهش ردپای کربن در صنعت کاشی و سرامیک می شود. به همین دلیل، پرسلان های نازک تر با سیاست های توسعه پایدار و تولید سبز هم راستا هستند.

کاشی های سبکتر:

• نصب آسان تری دارند.
• فشار کمتری به چسب و زیرکار وارد می کنند.
• ریسک شکست حین اجرا را کاهش می دهند.

بویژه در اسلب ها، این مزیت اهمیت دوچندان پیدا می کند چون معماری مدرن به سمت سطوح یکپارچه، اسلب های بزرگ و حداقل گرایی حرکت کرده است. پرسلان های نازک تر امکان تولید اسلب های سایز بزرگ با ریسک کمتر تاب برداشتگی را فراهم می کنند و آزادی عمل بیشتری به طراحان داخلی می دهند.

کاهش ضخامت تنها زمانی قابل قبول و استاندارد است که:

• استحکام خمشی مطابق جدول الزامات استاندارد ملی ایران به شماره 25 تامین شود.
• یکنواختی کیفیت در کل سطح کاشی حفظ شود.
• کنترل کیفی مستمر در تولید انجام گیرد.

در غیر اینصورت، کاهش ضخامت می تواند منجر به افت عملکرد شود. از اینرو، این رویکرد باید کاملا" مهندسی شده و کنترل شده باشد.